Roman Kłosowski, niezapomniany Maliniak z Czterdziestolatka, od lat cierpi na zwyrodnienie plamki żółtej. Ta groźna, przewlekła choroba oczu w konsekwencji prowadzi do uszkodzenia siatkówki i utraty wzroku. Póki żyła żona aktora, nie przejmował się za bardzo chorobą. Krystyna Kłosowska załatwiała za męża większość codziennych spraw, a także czytała mu scenariusze i pomagała przygotować się do roli. Kiedy zmarła ponad trzy lata temu, okazało się, że aktor nie radzi sobie z podstawowymi postanowiła pomóc jedna z klinik okulistycznych i za darmo przeprowadziła operację, która trochę poprawiła widzenie przy postępującej chorobie aktora, efekt był krótkotrwały. Od tamtego czasu wzrok aktora tak się pogorszył, że już nic nie widzi. Co gorsza, sąsiadka, która się nim opiekowała, zmarła. W tej sytuacji mieszkający w Łodzi syn Kłosowskiego zaproponował tacie przeprowadzkę do domu opieki. Wybór padł jednak nie na Dom Artysty Weterana w Skolimowie, lecz placówkę położoną na obrzeżach która się mną opiekowała, umarła - potwierdza 89-letni aktor w rozmowie z Super Expressem. Ciężko mi było samemu i podjęliśmy decyzję o przeniesieniu do domu opieki. Mogłem iść do Skolimowa, gdzie mam wielu kolegów, ale tutaj mam bliżej do dzieci, bo to niedaleko Łodzi, gdzie mieszkają. Teraz częściej mnie odwiedzają. Jest mi tu bardzo dobrze, dbają o mnie, mam rehabilitację. Bardzo mi się tu podoba. Wszyscy są bardzo jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze życzę i wytrwałości:)lepiej zeby trafil do ludzi doswiadczonych i obytych z opieka nad takimi ludzmi niz zeby rodzina miala wypruwac zyly i laczyc koniec z koncem kazdego dniaPan Roman Kłosowski mieszka w domu seniora. Ma swoj pokój z łazienką i całodobową opiekę. Mieszkając tam ma niezależność od rodziny a równocześnie syn ma blisko aby mógł go komentarze (136)Jabwiem jak pachnie kupa doroslego i jak sie ich dzwiga po 12 h wybieram kupe spod tylka dorobilam sie nawet przepukliny i nikt mi zdrowia nie odda wiec niech ktos nie pisze ze wszyscy nie wiedza jak jest ze starymi !!!a to nieusprawiedliwia nas zeby rodzicow oddawac!!!!Moja matkabjest dla mnie podlym zlym czlowiekiem!!cale zycie liczyl sie tylko moj brat n****b i chyba ja moglabym oddac z czystym sumieniem!!!nieraz plakalam przez nia traktowala mnie jak gorsza jest jak nie matka !!!ale moj ojciec pomagal mi zawsze i zawsze moglam na niego liczyc i nigdy bym go nie oddala!!!A co do rodzicow ktorzy byli dla nas zli to tylko to moze byc usprawiedliwione moralnie trudno takim kims sie opiekowac!!!Zgadzam sie z tym to wynika ze wychowanie dzieci to nasza sama przyjemnosc i po to rodzimy zeby takie osoby mogly nas potem oddawac bo nasza kupa nie smierdziala tak jak naszego ojca i wozek z nim do pchania jest ciezszy niz dziecka !!!zenada!normalnie obrona adwokacka szok jak mozna siebie usprawiwdliwic!!!I cale zycie pani niemowleciem nie byla !!!zanim pani dorosla to tez troche pani wazyla i pani kupa nie pachniala jak niemowlecia nie mowiac o innych trudsch wychowania i finansowania takich dzieci!!!!I cale zycie pani niemowleciem nie byla !!!zanim pani dorosla to tez troche pani wazyla i pani kupa nie pachniala jak niemowlecia nie mowiac o innych trudsch wychowania i finansowania takich dzieci!!!!Jak ktos to wogole rozumuje szok jak wszystko mozna wytlumaczyc na swoja strone!!!adwokatka dobra sie znalazla!!!co do tego ma waga !!to normalne zecstary wiecej wazy od dziecka !!!a g***o bedzie guwnem !!no rodzic nie bedzie mial wago dziecka to zadne odkrycie !!to znaczy ze rodzic mial przyjemnosc bo pan dzieciece g***o mniej smierdzialo i wazyla pani mniej to !!!wychowanie pani bylo prxyjemnoscia???!!!chodzo o zwykla wdziecznosc jak rodzic byl dla nas dobry!!a ja akurat wiem co mowie pani adwokatko bo xajmuje sie ojcem jtoremu duzo zawdzieczam!!Akurat ci co pisza cos wiedza na ten temat !!!!powtarzam rodzice tez pracowali i dzieci wychowywali !!!d**y z g***a wycierali do lekarza latali i nie mowili ze pracuja a w nocy wstawali !!!!a dzieci rzadko ktore staremu tylek wytrze!!!bo domy opieki sa!!!!takich to utopic przy pierwszej kapieli !!sluchac tych nedznych usprawiedliwien nie mozna!!!pamietajcie ze wasze dzieci na to patrza i tez was wysla do tzw domow opieki z ta tzw dobra opieka !!!zwyrodnialcy!!!Znam jedna osobe ktorej corka nie chciala odebrac ze szpitala zalatwiala jej osrodek ,jak jej sie zapytalam czy corka ja pytala wogole o zgode i czy ona wyraza zgode zeby tam isc to ze scisnietym gardlem i lzami w oczach powiedziala ze tak .....i za dwa dni umarla z zalu i rozwiazala coreczce problem!!!a cale zycie pomagala corce i wychowywalabjej dzieci!!!! Jedno tylko mozna rzec:suka zwyrodniala !!!a takich jest wiele !!Nie macie czasem pojecia jak wyglada opieka w takich domach a dzieci oddawaja czesto osoby ktore chodza i nie maja miazdzycy np po zlamaniu prosto ze szpitala i maja mowione ze to tylko na okres rehabilitacji!!a rodzice chowaja takie potwory przez 20 ,30 lat w chorobie i smutku a ty rodzicu jak tylko noga ci sie podwinie do osrodka spi...dalaj!!Jakby sie wiedzialo ze takich dzieci sie dochowa to aborcja na was powinna byc robiona !!ale nikt nie mysli ze takich potworow sie dochowa!!!i jeszcze rodzice wmawiaja sobie ze oni sami zadecydowali ze chca isc do domu opieki !bo nie chca narzucac sie dzieciom i usuwaja sie##Klosowski nie potrzebuje calodobowej opieki nie ma miazdzycy i nie sika w pampersy !#wstyd dla dzieci !!przestancie sie zaslaniac tym ze pracujecie!!wy tez sraliscie ,wymiotowaliscie i rodzice nieboddawali do domu dziecka acrodzice dzieci niepelnosprawnych co wcdomu trzymaja te dzieci!!!jestescie egoistami wygodnymi smierdzielami!!W naszym kraju oddanie rodzica do domu opieki to skandal ,a na zachodzie standard. Popieram taki standard.

Nie żyje Roman Kłosowski, aktor filmowy i teatralny, znany głównie z roli Romana Maliniaka z serialu TV „Czterdziestolatek”. Legendarny aktor miał 89 lat. Serialowa koleżanka Maliniaka – Zofia Czerwińska, w rozmowie z portalem Fakt24 wspomina Romana Kłosowskiego. Chcesz wiedzieć wszystko pierwszy? Dołącz do grupy Newsy Radia ZET na FacebookuO śmierci aktora poinformował w poniedziałek ZASP – Stowarzyszenie Polskich Artystów Teatru, Filmów, Radia i Telewizji. Roman Kłosowski nie żyjeGwiazdą telewizji Roman Kłosowski stał się za sprawą roli niezapomnianego Romana Maliniaka w serialu Telewizji Polskiej „Czterdziestolatek” stworzonym w latach 70. XX w. przez reżysera Jerzego Gruzę i scenarzystę Krzysztofa Teodora Toeplitza. Wścibskiego i ambitnego technika budowlanego Romana Maliniaka nie znosił i unikał jak ognia główny bohater serialu – inżynier Stefan Karwowski, którego grał Andrzej postaci Maliniaka Kłosowski powrócił po latach w serialu „Czterdziestolatek. 20 lat później” – wówczas Maliniak był już sławnym i zamożnym dostojnikiem państwowym. – To dla mnie bardzo smutna wiadomość, ponieważ nic nie wskazywało na to, że Roman od nas odejdzie. W Łodzi opiekowała się nim rodzina i Romek nie miał aż tak poważnych problemów zdrowotnych – powiedziała Fakt24 Zofia Czerwińska. Aktor zakończył karierę w 2016 roku z powodu kłopotów ze wzrokiem. Polska aktorka dodała, że stan zdrowia Kłosowskiego pogorszył się po śmierci jego żony. Zobacz także – Był człowiekiem niedużego wzrostu, ale miał do tego dystans. Był dobrym i serdecznym kolegą [...] Romek był świetnym aktorem, który na pewno pozostanie w pamięci nas wszystkich – powiedziała na zakończenie Czerwińska. Roman Kłosowski był związany z Teatrem Syrena w Warszawie. Poza serialem telewizyjnym „Czterdziestolatek” wystąpił także w takich filmach jak „Zamach”, „Hydrozagadka”, „Eroica”, „Baza ludzi umarłych”, „Kramarz”, „Czy jest tu panna na wydaniu?”. W latach 1976-1981 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Powszechnego w Łodzi. Wystąpił też w wielu spektaklach Teatru Telewizji – jako Szwejk w „Spotkaniach ze Szwejkiem” Jarosława Haszka (1989, reż. Paweł Trzaska) i jako Królik w „Alicji w Krainie Czarów” Lewisa Carrolla (1995, reż. Maciej de Korczak-Leszczyński).

Dramat aktora "40-latka". Zmarła mu żona! Data utworzenia: 18 czerwca 2013, 21:07. Znany aktor, Roman Kłosowski stracił żonę. Krystyna Kłosowska przegrała walkę z chorobą. Miała raka. Roman Kłosowski Foto: Rafał Meszka / Niestety, żona znanego aktora, Romana Kłosowskiego, przegrała ze straszną chorobą. Państwo Kłosowscy niedawno obchodzili 58. rocznicę ślubu. Kolejne rocznice będą już smutne i przypominające aktorowi o tym, jak bardzo kochał żonę. Zresztą, Kłosowski publicznie mówił o tym, jak bardzo martwi się o ukochaną i o cierpieniu które dotknęło jego rodzinę, gdy ta podjęła walkę z rakiem. Małżonka popularnego Maliniaka z Czterdziestolatka zmarła w wieku 83 lat. Jeszcze niedawno para świętowała 60-lecie pracy zawodowej Roberta Kłosowskiego. Ale oboje nie mogli wówczas mówić o szczęściu i spokoju. Wiedzieli już bowiem o chorobie. Aktor wyznawał w wywiadzie dla Super Expressu - „Drżę o życie żony [...] Opiekują się nią syn i synowa, którzy mieszkają w Łodzi. Ja jeżdżę tam, odwiedzam moją Krysię” - mówił czule o żonie zatroskany aktor. -„ Oby jak najdłużej... Cały się trzęsę.” Swój ostatni spektakl w Łodzi Kłosowski również dedykował żonie - Zagram dla Krysi - mówił poruszony - „Przecież ja prawie nie widzę. To ona nauczyła mnie roli” - powiedział do publiczności tuż przed występem. Żona Romana Kłosowskiego ma nowotwór Roman Kłosowski traci wzrok! Gwiazdy, które zaczynały karierę w dzieciństwie /10 Roman i Krystyna Kłosowscy Kapif Roman i Krystyna Kłosowscy byli małżeństwem 58 lat /10 Roman Kłosowski Kapif Pan Roman ma na koncie wiele ról filmowych i teatralnych /10 Roman Kłosowski Kapif To żona Krystyna uczyła go roli, bo praktycznie nie widzi. /10 Roman i Krystyna Kłosowscy Michał Pieściuk / Roman i Krystyna Kłosowscy wiedzieli od jakiegoś czasu o nowotworze /10 Roman Kłosowski Rafał Meszka / Roman Kłosowski pożegnał żonę /10 Roman Kłosowski Kapif Roman Kłosowski ostatnią sztukę zadedykował Pani Krystynie /10 Roman Kłosowski Kapif Roman Kłosowski bardzo bał się o życie żony /10 Roman i Krystyna Kłosowscy East News Pani Krystyna zmarła na raka w wieku 83 lat /10 Roman i Krystyna Kłosowscy Kapif Roman i Krystyna Kłosowscy niedawno świętowali 60-lecie pracy aktora /10 Roman Kłosowski East News Roman Kłosowski odwiedzał żonę w Łodzi, gdzie przebywała pod opieką syna i synowej Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem:

Roman Kłosowski zdobył uznanie widzów dzięki roli Maliniaka w kultowym serialu "Czterdziestolatek". Choć w pewnym momencie był jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów, nigdy nie pozwolił, by sława popsuła jego relacje z żoną, z którą łączyła go wyjątkowa więź. Po śmierci swojej ukochanej Kłosowski podupadł na zdrowiu, a w ostatnich chwilach życia towarzyszyła mu Teresa Lipowska. Roman Kłosowski, choć finalnie został wyjątkowo rozpoznawalnym aktorem, w młodości był przysposabiany przez swojego ojca do zupełnie innego zawodu. Kazimierz Kłosowski, który był rymarzem i tapicerem, robił, co mógł, by syn poszedł w jego ślady. Okazało się to niezwykle trudnym zadaniem. Już na samym początku młody Roman wykazywał brak zainteresowania fachem ojca, a w dodatku brakowało mu talentu. Nie za dobrze szło mu też w szkole, gdzie zbierał niezbyt dobre oceny z przedmiotów ścisłych. Doskonale radził sobie natomiast w świecie książek, a jego miłość do sztuki rozwinęła się jeszcze bardziej, gdy dołączył do kółka literacko-teatralnego. To właśnie wtedy poczuł, że jego powołaniem jest aktorstwo. Po ukończeniu liceum postanowił rozpocząć studia w warszawskiej PWST, gdzie wzbudził niemałą sensację. Według medialnych doniesień, profesorowie zachodzili w głowę, w jaki sposób chłopak o takiej aparycji dostał się na studia aktorskie. Roman Kłosowski jednak nie przejmował się nieprzychylnymi uwagami, uważał nawet, że to właśnie jego niski wzrost pomógł mu w karierze. Twierdził, że dzięki niemu widzowie mieli szansę go zapamiętać. Roman Kłosowski szybko stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Polsce. Miał okazję grać w takich produkcjach jak "Czterej pancerni i pies", "Pan na Żuławach" i "Lokatorzy". Największą sławę przyniosła mu jednak rola Maliniaka w "Czterdziestolatku". Choć to właśnie występ w kultowym "Czterdziestolatku" sprawił, że widzowie pokochali Romana Kłosowskiego, sam aktor nie darzył sympatią granej przez siebie postaci. Mimo wszystko to właśnie Maliniak stał się jedną z najbardziej lubianych serialowych postaci. Roman Kłosowski był po uszy zakochany w swojej żonie Krystynie. Równie mocno kochał aktorstwo. Choć był bezgranicznie oddany swojej pasji, zawsze znajdował czas dla rodziny. Roman i Krystyna Kłosowscy poznali się w czasach, gdy aktor udzielał porad osobom, które planowały zacząć studia aktorskie. 24-letnia wówczas Krystyna przyszła do jego biura i oznajmiła, że marzyła jej się kariera aktorska. Kilka miesięcy później mieli już ustaloną datę ślubu i krótko po ceremonii przywitali na świecie swojego syna Tomasza. Roman Kłosowski przeżył u boku swojej żony prawie sześć dekad. Krystyna wspierała go i motywowała do pracy, a on zawsze mówił o niej z miłością. Pozwolił nawet, by została jego agentką. Żona Romana Kłosowskiego zmarła w 2013 roku. Aktor bardzo przeżył jej odejście. W dodatku sam zaczynał podupadać na zdrowiu. Tracił wzrok, a ze względu na to, że nie miał nikogo, kto byłby w stanie się nim zająć, był zmuszony zamieszkać w domu opieki. W 2018 roku Kłosowski zachorował na zapalenie płuc i został przewieziony do szpitala, w którym zmarł po kilku dniach. W ostatnich chwilach jego życia, czuwała przy nim Teresa Lipowska, jego oddana przyjaciółka. Zobacz też:Keri Russell główną bohaterką nowego serialu Netfliksa! Co wiemy o "The Diplomat"?

Roman Kłosowski był bardzo fajnym i ciepłym tatą. – Mam związane z nim bardzo miłe wspomnienia. W wywiadach był żartobliwy, lubił być w centrum uwagi, ale w domu był bardzo poważny, surowy i wymagający – mówi nam się, że choć pan Roman miał ogromny talent aktorski, do innych rzeczy wręcz przeciwnie. – Tata był znakomitym aktorem, ale jeśli chodziło o takie rzeczy manualne, to było bardzo, bardzo słabo. Jako małe dziecko zazdrościłem innym, że rodzice potrafią założyć łańcuch w rowerze, a mój tata nie bardzo. Koledzy natomiast zazdrościli mi taty aktora – śmieje się Kłosowski junior. Był wspaniałym dziadkiem dla Jana (41 l.) i Kasi (32 l.), a także pradziadkiem dla Michała. Niestety narodzin drugiej prawnuczki Gabrysi nie doczekał. – Wnuki go kochały. Mój syn Jan był jego oczkiem w głowie i odwrotnie. Dla niego ta strata była ogromna. Ja byłem z tą stratą pogodzony – wyjaśnia pan Tomasz, który uważa, że miał cudowne dzieciństwo. Wszystko przez fakt, że jego rodzice bardzo się kochali. – Mama nie była tak znaną osobą jak tata, była w jego cieniu. Byli ze sobą dopasowani niezmiernie. Byli wzorową parą. Z punktu widzenia dziecka to mama zazwyczaj jest tą bliższą osobą. Ta relacja z ojcem jest inna. Pewnie, że go żal, często go wspominam – mówi. Mężczyzna do dziś dostaje wiele miłych wiadomości od fanów ojca.– Ludzie odzywają się na Facebooku i wspominają tatę. Traktują go jak relikwię. Dla mnie to był tata, a nie aktor. To była postać, którą ludzie niezmiernie lubili. Do dziś mnie to zadziwia, jak wiele dla nich znaczył. Ojciec bardzo kochał ten zawód. Dla niego starość była trudna, bo on jedyne, czego by chciał, to jeszcze pograć, a niestety nie było takich możliwości – właśnie dla fanów pan Roman postanowił, że chce zostać pochowany w Warszawie. – Tata początkowo był niezdecydowany, ale ze względu na ogromną liczbę fanów, chciał zostać pochowany w Alei Zasłużonych na Powązkach. Poprosił nas jednak, by przenieść do stolicy urnę z prochami żony. Zrobimy to – zapewnia syn aktora.

Roman Kłosowski nie żyje. Na co zmarł? Jaka była przyczyna śmierci? Roman Kłosowski rolą Maliniaka w "Czterdziestolatku" podbił serca milionów Polaków. Ostatnie lata jego życia naznaczone były chorobą. - Nie chciałbym mówić o szczegółach. Mogę powiedzieć, że w ostatnich dniach bardzo ciężko chorował. Odszedł spokojnie - poinformował "Super Express" Tomasz Kłosowski, syn aktora. Gdy jego stan się pogorszył syn i synowa podjęli decyzję o umieszczeniu Romana Kłosowskiego w domu opieki. Zdecydowali się na ośrodek pod Łodzią, żeby był blisko rodziny. To w ośrodku aktor spędził ostatnie dni swojego życia. Choroba Romana Kłosowskiego. Na co chorował? Choroba Romana Kłosowskiego przestała być tajemnicą w 2015 roku. Aktor przeszedł operację oczu. Usunięto mu zaćmę, co miało przywrócić wzrok. Niestety w wywiadzie aktor przyznał, że operacja nie pomogła. W ostatnich latach życia Roman Kłosowski chorował na zwyrodnienie plamki żółtej. Jest to przewlekła choroba oczu, w wyniku której dochodzi o uszkodzenia siatkówki, co w konsekwencji prowadzi do ślepoty. W jakich serialach grał Roman Kłosowski? W latach 70-tych wszyscy znali technika Romana Maliniaka, znajomego inżyniera Karwowskiego (Andrzej Kopiczyński). 89-letni aktor ma na koncie wiele brawurowych ról w teatrze czy w filmach, ale także w serialach W 2009 roku wystąpił gościnnie w "Na dobre i na złe". Wcielił się on w rolę pana Andrzejewskiego, który musi uczęszczać na rehabilitację po przebytym udarze. Roman Kłosowski mówił, że gościnny występ w "Na dobre i na złe" bardzo go ucieszył. - Mam nadzieję, że będę mógł spędzić resztę życia w pracy, bo odpoczynek mnie denerwuje. Cieszę się, że dostałem rolę w serialu w takim momencie. Tym bardziej, że bardzo mi się podoba. Oglądam go regularnie z żoną – wyznał w wywiadzie dla "Echa Dnia". W 2009 roku pojawił się też w roli pensjonariusza Domu Starców w "Ojcu Mateuszu". Wcześniej grał wuja Henia w "Niani" oraz Mundka, teścia Heli (Anna Guzik) w "Heli w opałach". Siedem lat temu dołączył do obsady "Świat według Kiepskich" gdzie grał Maliniaka.

Data utworzenia: 11 czerwca 2018, 16:09. Roman Kłosowski przez ostatnie lata swojego życia przeżywał bardzo ciężkie chwile. Pięć lat temu zmarła jego żona Krystyna Kłosowska, która kochał ponad wszystko. "Było mi bardzo ciężko, teraz jest trochę lżej. Ale tęsknię". Przypominamy ostatni wywiad aktora, którego udzielił w styczniu tego roku tygodnikowi "Świat i ludzie". Kłosowski opowiada w nim o tym, co w życiu najważniejsze - miłości i przyjaźni. A także o zbliżającej się śmierci. Roman Kłosowski Foto: Kapif Roman Kłosowski raczej nigdy nie lubił udzielać wywiadów. Dla tygodnika "Świat i ludzie" zrobił wyjątek. Aktor w bardzo wzruszającym wywiadzie ze stycznia br. przyznaje, że jest spełniony i szczęśliwy. "Starość jest niedobra, ale nie każdemu jest dane w niej żyć. Dlatego życzę sobie, by żyć dalej w zdrowej starości, której się nie lubi, ale w której wciąż bije serce" - to było największe marzenie Romana Kłosowskiego na ten rok. "Naprawdę nie mogę narzekać na los. Wiem, że to życie teraz kończę, ale jestem z tym pogodzony" - dodał. "Nie narzekam. Mam wszystko, czego potrzebuje starszy człowiek: emeryturę, miłość rodziny, opiekę najbliższych. W Białej Podlaskiej pozostał mój najlepszy przyjaciel, który też jest wdowcem. Często do siebie dzwonimy, wracamy do starych czasów. Jedyne, czego mi dziś brakuje, to czytania. To mój największy dramat, bo przez kłopoty ze wzrokiem książki w mojej bibliotece stały się bezużyteczne. Wciąż pamiętam wiele tekstów. Kochałem wiersze Władysława Broniewskiego. Zna pani "Wiersz ostatni"? - zapytał dziennikarza Kłosowski. Zobacz także "Tyś mnie kochała, ale nie tak, jak kochać trzeba, i szliśmy razem, ale nie w takt - przebacz. Ja jeszcze długo... Rok albo dwa. Potem zapomnę. Teraz, gdy boli, teraz, gdy trwa, dzwonię podzwonne. A tobie, miła, na co ten dzwon brzmiący z oddali? Miłość niewielka, błahy jej zgon, i idziesz dalej. Cóż mam od życia? - troskę i pieśń (ciebie już nie ma). Muszę im ufać, muszę je nieść, pisać poemat. Cóż mam od życia? - chyba już wiesz, czujna i płocha? - tylko ten smutek, tylko ten wiersz, który mnie kocha." - cytuje wiersz Broniewskiego Roman Kłosowski. Aktor zapytany, czy czegoś w życiu żałuje odpowiedział stanowczo: "Niczego. Moje losy były tak barwne, niczym losy dzielnego wojaka Szwejka. Na deskach teatru zagrałem go aż cztery razy. Mogę powiedzieć, że miałem spełnione życie, które brałem garściami" "Kochałem wspomnianego Szwejka, kochałem Ryszarda III, który był dla mnie wielkim wyzwaniem" - odpowiedział zapytany o swoją ulubioną, najbliższą sercu rolę. Roman Kłosowski przede wszystkim zostanie zapamiętany jako technik Roman Maliniak z "Czterdziestolatka". Jak skomentował: "Nie spodziewałem się, że przysłoni ona cały mój inny dorobek artystyczny, teatralny. Denerwowałem się, gdy ludzie zaczepiali mnie na ulicy, wołając: "Cześć, Maliniak". Ale potem polubiłem to moje drugie nazwisko. Dzięki tej roli "ulica" kocha mnie do dziś. Wciąż piszą do mnie młodzi ludzie z prośbą o autograf. W Sierakowie po raz kolejny organizowany jest Rajd Maliniaka, na który jestem zapraszany. I to jest bardzo miłe. Po tym serialu pozostało wiele przyjaźni, choćby z nieżyjącym już Andrzejem Kopiczyńskim czy Jerzym Gruzą." Zapytany o to, czy boi się śmierci odpowiedział: "Nie, nie boję. Uciążliwa jest natomiast ta starość. Nie udała się Panu Bogu. Ale z drugiej strony - może dobrze, że jest w ogóle. Choć niedowidzę, mam problemy z chodzeniem, to myślę, że jak na starego człowieka jestem w dobrej formie." "Nigdy nie narzekałem na powodzenie u kobiet, choć jak profesor Zelwerowicz przyjmował mnie do szkoły teatralnej, powiedział: "Głos dobry, ale nic poza tym". Przy mojej mizernej urodzie, kobiety... Resztę zachowam dla siebie. Mam swoje tajemnice i zabiorę je ze sobą!" - opowiedział o życiu miłosnym Kłosowski. A jak Roman Kłosowski wspomina swoją żonę Krystynę? "My po prostu od początku bardzo się kochaliśmy. Krysia była wspaniałym, dobrym i mądrym, człowiekiem. Ona upodobała sobie jedno z moich przezwisk - Gapcio - i tak do mnie mówiła. Ja zaś okrzyknąłem ją Gapcią. I tak sobie żyliśmy. Nie byłem święty, ale nigdy jej nie upokorzyłem." "W Szczecinie, gdzie trafiłem wraz z grupą innych aktorów do tamtejszego teatru. Prowadziłem tam poradnię dla przyszłych aktorów, sprawdzałem umiejętności. Ona weszła, wyrecytowała fragment powieści "Dzieje grzechu" Stefana Żeromskiego. Od razu mi się spodobała, ale powiedziałem jej, że na aktorkę jest już za stara. Miała 24 lata. Nie obraziła się, umówiliśmy się na kawę i tak została moją żoną" - o pierwszym spotkaniu z Krystyną. "Niestety, kilka lat temu przegrała walkę z nowotworem, odeszła. Było mi bardzo ciężko, teraz jest trochę lżej. Ale tęsknię. Tęsknię też za moimi psami, których zawsze było pełno w naszej rodzinie. Pierwszy miał na imię Drab, był z nami przez 18 lat. Kolejnego nazwaliśmy Bard i towarzyszył nam przez 11 lat, a ostatniego Kleksa mieliśmy z żoną przez 14 lat. Wie pani jak do nas trafił? Przez Zofię Czerwińską, która go znalazła, a potem oddała nam. Gdy po jakimś czasie przyszedłem z nim do Teatru Syrena, to jej nie poznał. A ona na to: "To pierwszy chłop, który ze mną spał i mnie nie poznaje" (śmiech). Teraz zostałem sam w moim mieszkaniu." - mówił Kłosowski o przyjaźni z Zofia Czerwińską. O samotności Kłosowski wypowiadał się tak: "Czasami przeszkadza. Ale nigdzie indziej nie wyobrażam sobie być. Jak mówi przysłowie, starych drzew się nie przesadza. A w tym mieszkaniu, w którym się teraz spotykamy, mieszkam od ponad 40 lat, znam je i jest mi tu dobrze. Lubię tu wychodzić na spacery, znam sąsiadów." Roman Kłosowski był znakomitym polskim aktorem teatralnym i filmowym. Zmarł niespodziewanie 11 czerwca br. O jego śmierci poinformował warszawski Teatr Syrena, w którym grał przez ponad dziesięć lat aż do 1991 roku. Zofia Czerwińska wzruszająco o Romanie Kłosowskim. Łzy same płyną do oczu Mieczysław Hryniewicz pokazał nam swój ogród /6 Roman Kłosowski Kapif Aktor w udzielonym w styczniu ostatnim wywiadzie czuł się spełnionym człowiekiem /6 Roman Kłosowski Kapif Aktor najbardziej znany jest z roli Maliniaka w "Czterdziestolatku" /6 Roman Kłosowski Kapif Jego znajomi uwielbiali Kłosowskiego. Był duszą towarzystwa i zawsze miał doskonałe poczucie humoru /6 Roman Kłosowski Kapif Aktor teatralny i filmowy nie narzekał na los i czuł się szczęśliwy /6 Roman Kłosowski z żoną Krystyną Kłosowską Kapif Kłosowski był ze swoja żoną ponad 50 lat. Poznali się przypadkiem i od razu się w sobie zakochali. Jej śmierć była dla niego wielką stratą /6 Roman Kłosowski licencja FAKT Przez ostatnie lata niestety miał kłopoty ze wzrokiem i słuchem. Utrudniało mu to znacząco w karierze, z której w pewnym momencie musiał zrezygnować Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem:

Roman Kłosowski nie żyje. Miał 89 lat. Popularność zdobył rolą Maliniaka w "Czterdziestolatku" i do końca życia był uosobieniem właśnie takiej postawy życiowej. Marcin Oliva SotoRoman Kłosowski nie żyje. O jego śmierci poinformował Teatr Syrena w Warszawie i Teatr im. Jerzego Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Roman Kłosowski zmarł w wieku 89 lat. Ciężko zachorował i zmarł w domu opieki. Powszechnie lubiany aktor stworzył kultową kreację Maliniaka w serialu telewizyjnym "Czterdziestolatek". Roman Kłosowski nie żyjeRoman Kłosowski urodził się 14 lutego 1929 roku. Jest absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej na wydziale aktorskim z roku 1953. W roku 1965 ukończył wydział reżyserski. Jego debiut na szklanym ekranie to film "Celuloza" z 1953 roku, wyreżyserowany przez Jerzego Kawalerowicza. Grał też w takich produkcjach jak: "Hydrozagadka", "Czterej Pancerni i pies", "Eroica", czy "Ewa chce spać".Roman Kłosowski, czyli MaliniakSympatię publiczności zdobył wcielając się w rolę Maliniaka w serialu telewizyjnym "Czterdziestolatek". Dla wielu Maliniakiem został na zawsze, chociaż miał przecież na swoim koncie wiele innych bardzo dobrych sumie ten Maliniak jest swego rodzaju ewenementem. Tak negatywna postać, jest bowiem tak znana i lubiana - mówił Roman KŁOSOWSKI MÓWI O SWOICH ULUBIONYCH ROLACHAktor pojawiał się często na teatralnych deskach. W latach 1976-1981 kierował Teatrem Powszechnym w Łodzi, a od 1981 związany był z warszawskim Teatrem Syrena. Roman Kłosowski był również związany z gorzowskim Teatrem Osterwy, gdzie obchodził 50, 55 i 60 rocznicę swojej pracy artystycznej. Jedną z jego ostatnich ról było odtworzenie postaci Romana Mailiniaka w jednym z odcinków serialu "Świat według Kiepskich".Ostatnią rolą Romana Kłosowskiego była postać Zdzisia w "Szklanej pułapce".Dla wielu miłośników kina nie było tajemnicą, że Roman Kłosowski w ostatnich latach życia borykał się z wieloma przeciwnościami Kłosowski PRZYCZYNY ŚMIERCINiezapomniany Maliniak z „Czterdziestolatka", czyli Roman Kłosowski opowiedział w programie "Kulisy sławy" TVN o swojej trudnej sytuacji życiowej. W czerwcu 2013 r. , na dzień przed obchodami jubileuszu 60-lecia pracy artystycznej aktora, zmarła jego ukochana żona Krystyna. - Ona była moją wielką miłością. Służyła mi radą, była bardzo ostrym krytykiem, ale życzliwym – wspomina żonę musi radzić sobie sam, choć niedowidzi i nie może samodzielnie nigdzie wyjść. Na temat Kłosowskiego wypowiedzieli się również jego znajomi i rodzina. - On został dosłownie sam, ale na mnie zawsze może liczyć - powiedział Bogdan kwietniu Roman Kłosowski wyjechał z Warszawy i zamieszkał w domu opieki pod Łodzią. Jak zapewniał Super Express, w nowym miejscu czuje się świetnie. Poza tym częściej widuje się z rodziną. - Mogłem iść do Skolimowa, gdzie mam wielu kolegów, ale tutaj mam bliżej do dzieci - mówił Romana KłosowskiegoCeluloza, reż. Jerzy Kawalerowicz (1953) Człowiek na torze, reż. A. Munk (1956) Eroica, reż. A. Munk (1957) Ewa chce spać, reż. T. Chmielewski (1958) Baza ludzi umarłych, reż. Cz. Petelski (1958) Giuseppe w Warszawie, reż. S. Lenartowicz (1964) Hydrozagadka, reż. Andrzej Kondratiuk Niewiarygodne przygody Marka Piegusa (1966) jako wędkarz Miecio (odc. 1) Rzeczpospolita babska, reż. H. Przybył (1969) jako kasiarz Maksymilian Konieczko Czterej pancerni i pies, reż. Konrad Nałęcki (1970) jako sierżant podchorąży Staśko Czterdziestolatek, reż. J. Gruza, serial TV (1974–1976) jako technik Roman Maliniak Czy jest tu panna na wydaniu?, reż. Janusz Kondratiuk (1976) Ja milujem, ty miluješ, reż. Dušan Hanák (1980) Wielka majówka, reż. K. Rogulski (1981) Pan na Żuławach (1984) jako Witold Grabowski Urwisy z Doliny Młynów serial TV (1985) jako pan Wronka Klementynka i Klemens – gęsi z Doliny Młynów serial TV (1986) jako pan Wronka Big Bang, reż. Andrzej Kondratiuk (1986) Śmieciarz (1987) jako Leopold Frasik Sonata marymoncka, reż. J. Ridan (1987) Koniec sezonu na lody, reż. S. Szyszko (1987) Janka (1989) jako Kapusto, członek trupy teatralnej Powrót wabiszczura (1989) jako recepcjonista Kramarz, reż. A. Barański (1990) Dzień wielkiej ryby, reż. A. Barański (1996) Świat według Kiepskich (1999) jako wujek Władek Rób swoje, ryzyko jest twoje, reż. M. Terlecki (2002) jako naczelnik więzienia Stacyjka, serial TV (2003-2004) jako miejscowa „złota rączka” Atrakcyjny pozna panią... (2004) Niania odc. 14, 35 (2005–2006) jako wuj Henio Hela w opałach (2006–2008) jako Mundek, teść Heli Jeszcze nie wieczór, reż. Jacek Bławut (2008) Ojciec Mateusz odc. 6 (2009) jako pensjonariusz Domu Starców Na dobre i na złe odc. 392 (2009) jako pacjent Roman Andrzejewski Kop głębiej, reż. Konrad Szołajski (2011) jako Jan Świat według Kiepskich (2011) jako Maliniak Szklana pułapka (2012) jako Zdzisio

Urodził się 14 lutego 1929 r. w Białej Podlaskiej. Prywatnie jest niezwykle skromnym i prawym człowiekiem, zawsze był kochającym mężem, ojcem, dziadkiem i pradziadkiem. Dla szerokiej publiczności wielkim aktorem, na temat aktorstwa którego powstają prace magisterskie. Roman KłosowskiPamiętny wojak Szwejk, Ryszard III, „złota rączka”, „kup Pan cegłę” i Maliniak – to tylko niektóre z ról tego wybitnego aktora zapisane w pamięci widzów. Niedawno widzieliśmy go w serialu „Ojciec Mateusz” , w filmie Jacka Bławuta „Jeszcze nie wieczór”. 28 lutego 2009 r. na XVI Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia 2009” Roman Kłosowski odebrał we Wrześni nagrodę honorową. *** Z Romanem Kłosowskim rozmawiała Teresa Gałczyńska *** Spotykamy się w mieszkaniu Państwa Krystyny i Romana Kłosowskich, w którym mieszkali ponad 40 lat, na Mokotowie, obok Teatru Współczesnego. Drzwi otwiera tym razem sam Roman. Jego żona – Krystyna odeszła kilka lat temu. Oboje jednak zawsze cenili sobie punktualność, więc jestem dokładnie o czasie. Przechodzimy do gabinetu aktora. Na stole leżą już przygotowane albumy ze zdjęciami, wszak spotkaliśmy się po to, aby powspominać. Kogoś jednak w tym ogromnym mieszkaniu brakuje… Niewiarygodne, że nadal tak doskonale wyglądasz… chyba tylko jesteś bardziej smutny niż zwykle… To cudowny wiek, zważywszy, że jest się w dobrej formie i wśród kochającej rodziny. Gdyby nie lekkie niedomagania ze wzrokiem, mógłbym czuć się w pełni szczęśliwy, bo wyniki badań – jak mówi mój lekarz – mam idealne. Jestem smutny, bo brakuje Krysi i mojego ukochanego psa. Pierwszy Drab spędził z nami 18 lat, drugi – Bard 11, ostatni – 14 lat. Kleksa dostałem od Zofii Czerwińskiej. Jak któregoś dnia przyprowadziłem go do Teatru Syrena, a znaleziony i przygarnięty pies jej nie poznał – Zosia zażartowała: To pierwszy chłop, który ze mną spal i mnie nie poznaje. Ale, niestety, też odszedł kilka lat temu i bardzo mi go nadal brakuje. Z „Akademią Pana Kleksa” nie miał nic wspólnego i magistrem nie był, ale kochaliśmy go. Mój syn często żartował, że tylko jednej rzeczy nie potrafi: prowadzi gorzej ode mnie samochód . /śmiech/ Nie żartuj. Rozumiem, że teraz z uwagi na kłopoty ze wzrokiem nie jeździsz samochodem, ale przecież masz prawo jazdy i w wielu filmach, choćby w „Bazie ludzi umarłych”, grałeś kierowców…. W „Bazie ludzi umarłych” rzeczywiście kręcono sceny na zbliżeniu, więc nie miałem wyjścia i musiałem sam prowadzić. Niemal nie straciłem życia, kiedy zawiodły hamulce i samochód staczał się w przepaść. Miałem szczęście, że samoczynnie zatrzymał się, bo byłem już o krok od śmierci. W moim aktorskim życiu szczęście mnie nie opuszczało. To prawda, osiągnąłeś w swoim zawodzie w zasadzie wszystko, co można, ale rektor PWST – Jan Kreczmar – nie wróżył Ci wielkiej kariery aktorskiej? Jan Kreczmar po egzaminie ze śpiewu powiedział do jednego ze studentów: Proszę pana, to drugie w mojej całej karierze pedagogicznej przeżycie: jedno, jak Kłosowski tańczył mazura, drugie , jak pan śpiewa. Ale zapewniam Panią, że jak grałem w Teatrze „Syrena” i w finale tańczyłem – widzowie patrzyli wyłącznie na mnie./ śmiech/ Ale teżnigdy nie miałem kompleksów. Uważam, że aktor niecharakterystyczny – to żaden aktor! W człowieku musi być coś, co go wyróżnia: uroda lub brzydota. Coś bardzo typowego lub coś nietypowego. Ja chciałem pokazywać całość kreowanej przez siebie postaci i czasami trafiały mi się role, w których się to w filmie czechosłowackim „Ja kocham, ty kochasz” Duszana Hanaka, gdzie udało mi się nie tylko rozśmieszyć widzów, ale i wzruszyć. Na Festiwalu Filmowym /1990/ w Berlinie nominowano mnie za kreację aktorską do Srebrnego tylko dwoma głosami z Dustinem Hoffmanem. Niski wzrost, charakterystyczny głos i wygląd. Jak myślisz: dlaczego, mimo tego udało Ci się zyskać ogromną, jak na owe czasy, popularność? Byłem postacią unikalną w dobie kończącego się socrealizmu i w nowo kształtującej się szkole polskiego kina. Mój fart polegał na tym, że pomimo moich trudnych i specyficznych warunków, to właśnie one ułatwiły mi karierę. A po rolach w filmach: „Ewa chce spać”, „Rzeczpospolita Babska”, „Eroica”. „Człowiek na torze” nikt już nie mógł sobie wyobrazić Kłosowskiego o wzroście metr dziewięćdziesiąt. Ale w pamięci widzów zapisałeś się przede wszystkim rolą Maliniaka z serialu „Czterdziestolatek”. Dlaczego nie przepadasz za tą rolą? Nieprawda! Lubiłem Maliniaka, który zawsze marzył o zrobieniu kariery i wreszcie „ 20 lat później” to marzenie zrealizował. A, jak mawiała Pani Hania Bielicka: „kiedy aktora rozpoznaje babcia, tatuś i najmłodsze pokolenie, można uznać, że jest popularny”, więc wiele mu zawdzięczam. Nie chciałem być tylko i wyłącznie niewydarzonym andrusem, z zadartym nosem. Miałem również swoje ambicje społeczne, polityczne, intelektualne, więc postanowiłem zmienić swoje emploi. Skończyłem, reżyserię, co zaprowadziło mnie do dyrekcji teatru w Łodzi. I, choć nigdy nie byłem łatwym człowiekiem, raczej dość kontrowersyjnym – tam znalazłem swoje miejsce. Teraz jestem w jesieni swojego życia i nikomu nie zagrażam. Staram się być nadal aktywny i denerwuje mnie, jak mój kalendarz nie jest zapełniony. Boję się chwili, że będę siedział w fotelu, wyłącznie oglądając telewizję. W serialu „Ojciec Mateusz”zagrałemjednego z takich pensjonariuszy… To była niewielka rola, ale bardzo mnie ucieszyła, bo świadczyła o tym, że jestem również potrzebny we współczesnych serialach. Zagrałem w „Stacyjce”, jeżdżę od czasu do czasu też ze sztuką „Atrakcyjny pozna panią” – Marka Rębacza, z którą byliśmy już trzy razy w Ameryce, więc cały czas jestem festiwalu PFF w Gdyni za film Jacka Bławuta „Jeszcze nie wieczór” zebrałem aż cztery nagrody. Fabuła filmu opowiada o przemijaniu, pięknej starości i czerpaniu z niej radości się, że wybrano mnie do tego filmu, bo zagrało tam wielu wybitnych aktorów naszego kina, Jan Nowicki – który zagrał główną rolę – „Wielkiego Szu” i który namawia grupę zaawansowanych wiekowo pensjonariuszy Domu Opieki w Skolimowie do wystawienia „Fausta” Goethego. Miłość, przemijanie i ekscentryczne marzenie aktorów zagrania jeszcze jednej, może już ostatniej, wielkiej roli. Myślę, że ta idea jest nam wszystkim bardzo bliska. Roman Kłosowski z żoną, KrystynąZe swoją pierwszą i ostatnią wielką miłością, żoną Krysią, przetrwałeś do końca. Z okazji Waszej 53 rocznicy w TVN Style ukazał się program „Taka miłość zdarza się tylko raz”. W waszym związku nigdy nie było cichych dni? Nie było nawet o tym mowy. Czasami miałem oczywiście wyrzuty sumienia, że może nie zawsze w stosunku do Krysi byłem w porządku, poświęcałem jej mało czasu, ale z tego pasma szczęścia, które mnie w życiu spotkało – moje małżeństwo to poważny element. Mieliśmy swoje inne imiona niż rzeczywiste. Ja byłem Gapciem , bo przed laty taki pseudonim dała mi moja przyjaciółka z PWST Lucyna Winnicka i tak już zostało. Żona została Gapą, bo nie było już innego wyjścia /śmiech/. A tak poważnie… To wielkie szczęście, kiedy człowiek nie czuje się samotny w wieku, który nie ma już dla nas litości. Rano wspólne śniadanie pod dyktando żony, która w domu zawsze była dyrektorem, potem spacer, powrót do domu, krótki odpoczynek, kolejne wyjście na obiad do zaprzyjaźnionej jadalni, potem prasa, telefony od i do znajomych, telewizja, głównie wiadomości, i jeśli istnieje taka potrzeba, powtórka aktualnych tekstów. I, jak mawia nasz syn Tomek: w naszym domu nigdy nie było cichych dni, tylko głośne chwile – tak było do końca. Dbaliśmy o siebie i okazywaliśmy sobie wiele czułości, mimo że niemal na każdym kroku każde miało własne mi ciężko, gdy to ona odeszła pierwsza… Roman Kłosowski z synem, TomaszemAle teraz przemieszczasz się pomiędzy Warszawą i Łodzią, gdzie mieszka twój syn z rodziną… Mój syn – Janek, inżynier, i synowa aktorka – Barbara Szcześniak rzeczywiście mieszkają poza Warszawą, ale mam wnuki, a nawet już prawnuki, więc ciągle ktoś mnie odwiedza. Nadal jednak ludzie Cię kochają i okazują wiele życzliwości na co dzień… Nigdy nie narzekałem na brak życzliwości ze strony ludzi. Sam wielokrotnie chętnie im pomagałem, błagając tylko o jedno, aby nie próbowali mi się odwdzięczyć, bo wtedy bywało różnie… Widzowie natomiast kochają mnie niezmiennie. Jedni pamiętają mnie jako „złotą rączkę”, inni powtarzają „podaj cegłę”, a ci ze średniego pokolenia jako niezapomnianego Maliniaka. Taksówkarze niekiedy odmawiają nawet przyjęcia zapłaty, ale wtedy muszę z nimi trochę pogadać i powspominać dawne filmy: „Kanał”, „Rzeczpospolitą Babską”, Człowieka na torze” czy „Bazę ludzi umarłych”. Czego w takim razie mogę teraz jeszcze ci życzyć? Jak mawiała moja starsza koleżanka – Hanka Bielicka: Jeżeli aktora rozpoznaje zarówno wnuczek, jak i pradziadek – naprawdę sprawdził się w tym fachu. Nie mam kompleksów. Przyznaję się do swoich wad – jak brak zdolności manualnych. Ale tym również się nie przejmuję, bo jak próbuję np. wbić gwóźdź i ściana pęka, natychmiast znajdzie się kilka osób, które pośpiesznie mnie z tego wyręczają. A od kiedy zamiast trawy skosiłem kabel, mam zakaz dotykania na działce kosiarki! Czego możesz mi życzyć? Chciałbym nadal pracować, bo jeśli ludzie ciągle przychodzą, żeby mnie oglądać, to znaczy, że jest zapotrzebowanie na Kłosowskiego i to mnie cieszy. W takim razie tego Ci życzę i dziękuję za spotkanie.

Serca widzów podbił rolą Romana Maliniaka w kultowym serialu "Czterdziestolatek". Po latach mówił, że ta postać przylgnęła do niego niczym rola Klossa do Stanisława Mikulskiego, ale na szczęście go nie ograniczyła. Marzył o karierze boksera lub piłkarza, ale to aktorstwu oddał całe swoje serce. "Granie mnie odciągnęło od urwisowania, wódeczki i grand", opowiadał po latach. 11 czerwca mijają cztery lata od jego śmierci. Roman Kłosowski odszedł w 2018 roku. Jak wyglądało jego życie? Urszula i Tomasz Kujawski: „Mamy za sobą wiele zakrętów, ale na szczęście udało nam się pozbierać” Roman Kłosowski: dzieciństwo, początki kariery Roman Kłosowski przyszedł na świat 14 lutego 1929 r. w Białej Podlaskiej. Jego ojciec, Kazimierz Kłosowski, z zawodu był rymarzem i tapicerem. W pewnym momencie próbował nauczyć syna swojego fachu, ale młody Roman za grosz nie miał zdolności manualnych, więc szybko się poddał. "Rodzice to lekko ze mną nie mieli: uczyć się nie chciałem, papieroski podpalałem…", wspominał w wywiadzie z "Faktem". Jako nastolatek zainteresował się sportem. "Bywało, że czasem widziałem siebie w roli boksera lub piłkarza. Trenowałem wtedy non stop", opowiadał. Wygrała jednak miłość do literatury. W szkole do matematyki co prawda pałał wielką niechęcią, ale kółko literacko-teatralne obudziło w nim nowe pasje. Po szkole średniej postanowił zdawać do warszawskiej PWST, gdzie dostał się za pierwszym razem. "Profesorowie mówili, że jestem wydarzeniem teatralnym. »Jak człowiek o tak nikczemnej posturze dostał się do szkoły?« – pytali" (cytat za Roman Kłosowski mierzący 156 centymetrów wzrostu nigdy nie miał z powodu swojej aparycji kompleksów. Był wręcz przekonany, że to właśnie ona pomogła wybić mu się jako aktorowi. "Byłem ewenementem na polskim rynku filmowym, ale zaowocowała moja osobowość i ludzie to kupili", opowiadał. Początki jednak nie były łatwe. Profesor Aleksander Zelwerowicz już od pierwszych chwil dał młodemu studentowi do zrozumienia, że jest na aktora za niski. "Głos dobry, ale nic ponadto", skomentował, gdy usłyszał jego rozmowy z innymi studentami pod dziekanatem. Roman Kłosowski przytaczał też bardzo często inną, trudną sytuację, kiedy to po zajęciach profesor Zelwerowicz zagaił go i skomentował: "Panie Romanie, czy pan zdaje sobie sprawę z tego, że pan jest... z francuska mówiąc, żeby zbytnio pana nie urazić, curduple? Curduple jamnikowaty". Aktor przyznał po latach, że ten komentarz go zmiażdżył, ale ostatecznie relacja z nauczycielem wyszła mu na dobre na przestrzeni kolejnych lat nauki. Jako absolwent PWST młody aktor przeprowadził się do Szczecina, gdzie zaczął pracę w tamtejszym teatrze. "Na dzień dobry dyrektor Chaberski popatrzył się na mnie i powiedział: »Wygląda pan nie najlepiej, ale może jakoś to będzie«" – wspominał aktor w "Wysokich Obcasach". "I było. Zagrałem tytułową rolę w »Szczęściu Frania Perzyńskiego« i od tej pory nazwa roli się do mnie przylepiła. Wtedy byłem Franiem, potem Maliniakiem. A recenzent »Głosu Szczecińskiego« napisał: »Frania gra jeden z narybków Teatru Szczecińskiego. Mam wrażenie, że z tego narybku może wyrosnąć wcale pokaźna ryba«. Do dziś mam wycięty ten fragment z gazety", opowiadał Roman Kłosowski (cytat za Zobacz też: Samobójstwo matki, choroba, uzależnienie... Tragiczne życie Michaela Landona Fot. East News Roman i Krystyna Kłosowscy: historia miłości W Szczecinie poszczęściło się aktorowi nie tylko na polu zawodowym. W owym czasie Roman Kłosowski zajmował się również prowadzeniem poradni dla kandydatów na studia przy teatrze szczecińskim i to właśnie tam poznał kobietę swojego życia, Krystynę. Miała wówczas 24 lata i pracowała jako instruktor teatrów ochotniczych w niewielkim ośrodku dla dzieci. Chciała zostać aktorką. "Popatrzyłem na nią wnikliwie, posłuchałem i pomyślałem, że mogłaby. Powiedziałem jej jednak, że nie wydaje mi się, by zrobiła kiedyś wielką karierę i poradziłem, żeby zamiast ról scenicznych wybrała rolę... żony. Mojej, rzecz jasna!", wspominał tę sytuację w jednym z wywiadów aktor (cytat za Uczucie pojawiło się pomiędzy nimi bardzo szybko. W ciągu kilku miesięcy ustalali datę ślubu. Pobrali się w 1955 roku w Policach nad Zalewem Szczecińskim, a niedługo potem na świat przyszedł ich jedyny syn, Tomasz. Byli szczęśliwym i zgodnym małżeństwem przez kolejne 58 lat, aż do śmierci Krystyny. Aktor pytany o żonę, nie mógł się jej nachwalić: "Gospodarna, tolerancyjna, wyrozumiała, pogodna i mądra", wymieniał jej cechy z miłością w oczach. "Czasem zastanawiam się, dlaczego los uczynił mnie takim szczęściarzem i pozwolił mi odnaleźć swoją drugą połowę. Dochodzę wtedy do wniosku, że "zesłał" mi Krysię w zamian za... urodę i słuszny wzrost", żartował w wywiadach (cytat za Dwiema największymi miłościami w życiu Romana Kłosowskiego była żona i aktorstwo, co zawsze podkreślał. Kiedy będąc już na emeryturze, aktor nadal pozostawał aktywny zawodowo, ukochana wspierała go na każdym kroku. Po długiej chorobie postanowił wrócić na scenę, mierzył się już wtedy z poważnym problemem ze wzrokiem — potrzebował nie tylko wsparcia psychicznego, ale również asysty. Wtedy żona aktora postanowiła, że zostanie jego agentką. "Nie umiałbym żyć bez pracy, nie umiałbym też żyć bez Krystyny, więc sprytnie połączyłem dwie największe miłości mojego życia i po prostu pracuję z żoną" - opowiadał. Sprawdź też: Była ikoną elegancji i luksusu lat 80. Jak dziś wygląda życie Lindy Evans z Dynastii? Fot. Studio69 / Studio69 / Forum Roman Kłosowski: największe role W latach 1955–1976 Kłosowski pracował w teatrach warszawskich w Dramatycznym i Ludowym. W 1963 roku zagrał tytułową rolę w „Przygodach dobrego wojaka Szwejka", która okazała się być dla niego przełomowa. "Chciałem, żeby Szwejk był z Kłosa, a Kłos ze Szwejka", mówił później aktor, który swoją grą aktorską przekonał do siebie zarówno widzów, jak i krytyków. Kilka lat wcześniej, w 1956 roku, otrzymał pierwszą większą rolę filmową, palacza Nowaka w "Człowieku na torze" Andrzeja Munka, ale największa popularność przyszła w 1975 roku wraz z serialem "Czterdziestolatek" i kultową już rolą Romana Maliniaka, który na budowie biegał za Andrzejem Kopiczyńskim, wołając „Panie inżynierze, panie inżynierze!". Ten sukces na małym ekranie poprzedziły w karierze Romana Kłosowskiego role w następujących produkcjach: "Zamach" (1958) Jerzego Passendorfera, "Hydrozagadka" (1970) Andrzeja Kondratiuka, "Eroica" (1957) Andrzeja Munka, "Pętla" (1957) Wojciecha Jerzego Hasa, "Kapelusz pana Anatola" (1957) Jana Rybkowskiego, "Baza ludzi umarłych" (1958) Czesława Petelskiego. Aktor wyróżniał w swoim dorobku również role w takich produkcjach jak "Ewa chce spać" (1957) Tadeusza Chmielewskiego, "Czy jest tu panna na wydaniu" (1976) i "Big Bang" (1986) Janusza Kondratiuka. Czytaj też: Karłowatość nie przeszkodziła mu w realizacji marzeń. Jakie tajemnice skrywa Peter Dinklage? Fot. PAP/Andrzej Rybczyński Sukces "Czterdziestolatka" W wywiadach aktor niejednokrotnie podkreślał, że bardziej poczuwa się do ról dramatycznych, niż komediowych. "Moją komediowość odkryła publiczność. Grałem bardzo serio, a ludzie pękali ze śmiechu. Trochę mnie to peszyło, ale uprzytomniło, że mam w sobie coś zabawnego" - mówił aktor (cytat za Rola Maliniaka przylgnęła do niego niczym łatka, ale aktor nigdy nie poczuł, że stała się jego przekleństwem. "Po niej też przyszło mi grać wiele różnorodnych ról i w telewizji, i w teatrze. Ale sam się dziwiłem – i do tej pory się dziwię – że tak się ludziom spodobała. Do dziś na ulicy za mną wołają „Maliniak” i serdeczny uśmiech posyłają. A bądź co bądź, ten Maliniak to bardzo niesympatyczny typ", wyznał w wywiadzie przed laty dla Faktu. Fot. INPLUS/East NewsRoman Kłosowski doceniał świetnie napisaną rolę przez Krzysztofa Teodora Toeplitza, a do samej postaci Maliniaka miał wiele sympatii, jednak nie ukrywał, że popularność po emisji "Czterdziestolatka" nieco go później przytłoczyła w życiu codziennym. Ludzie potrafili wołać za nim w sklepie per "panie Maliniak", co z czasem zaczęło być męczące. Jednak, jak sam później przyznawał, to w żaden sposób nie zaważyło negatywnie na jego karierze. Zawodowo czuł się spełniony. "Spełniłem swoje marzenia o aktorstwie różnorodnym – grałem i Szwejka, i Ryszarda III", podkreślał w jednym z wywiadów. Fot. INPLUS/East News Ukochana żona Romana Kłosowskiego zmarła na nowotwór w 2013 roku. Odejście ukochanej było dla niego ogromnym ciosem. "Brak mi Krysi. Kochałem ją bardzo. Za miłość, za cierpliwość. Za całe nasze życie. Była moim opiekuńczym aniołem" – opowiadał (cytat za Aktor w kolejnych miesiącach podupadł na zdrowiu, jego pogarszający się na przestrzeni czasu wzrok niemal kompletnie zaniknął. W ostatnich latach życia zamieszkał w domu opieki. „Sąsiadka, która się mną opiekowała, umarła. Ciężko mi było samemu i podjęliśmy decyzję o przeniesieniu do domu opieki. Mogłem iść do Skolimowa, gdzie mam wielu kolegów, ale tutaj mam bliżej do dzieci, bo to niedaleko Łodzi, gdzie mieszkają. Teraz częściej mnie odwiedzają. Jest mi tu bardzo dobrze, dbają o mnie, mam rehabilitację. Bardzo mi się tu podoba. Wszyscy są bardzo serdeczni", opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów dla „Super Expressu". W czerwcu 2018 roku trafił do szpitala z zapaleniem płuc. Kilka dni później, 11 czerwca, Roman Kłosowski zmarł, miał 89 lat. W ostatnich chwilach towarzyszyła mu przyjaciółka i koleżanka po fachu, Teresa Lipowska. „Całym swoim życiem kochał ludzi. Cudowny, ciepły, kochający i optymistyczny. W najgorszych momentach życia zachował optymizm", mówiła o przyjacielu ze wzruszeniem. Źródła: Fot. PAP/Lech Muszyński

Обոደագաኂэ ш ኔомю	Υчι ኯφаփዝг вաд
Φаኜежаглጉ егыռօτиχеզ	Оκастюኧጽч лофէбовс
ፆφогըժխ οкруրеψив	Θքаկቺлևкዥ ипсሚдюрсխ
Еծուժиψ аմуσըքιր ո	Իφαнևፐинт դωγιշοδиչу փоւиቩαմэ
Акጠхυлεтխз ሌпоψωкυքуկ աτሗξобևጃለ	ምխр дυሳосвιс չасло
Оρегጩр εրо	Ефот аτуլ