Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki KOLĘDA 26. Skoczmyż do Betleem czemprędzej pasterze, Niechaj każdy co ma dla dzieciątka bierze: Bo to dziecię w nędzy leży, Bez posłania, bez odzieży, Na ciężkim mrozie. Ja mu dam barana, jeszcze tego rana, Dam mu także gruszek i pięknych jabłuszek: A ja mu dam zwierciadełko, Będzie miał na bawidełko, Żeby nie płakał. Ja na poduszeczkę puchu odrobinę, Z jagnięcia skóreczkę dam mu na pierzynę: By mu leżyć było miękko, Koło niego słyszę cienko, Poratuję go. A ja bardzo myślę co mu takiego dam, Dałbym mu kożuszek, ale go sam nie mam: Przecież mu co podaruję, Albo go czem uraduję, To pacholątko. Mam ja wróbli dosyć, puszczę ich do szopy, Niechaj mu śpiewają razem choć półkopy: Cierp cierp cierp cierp miły Panie, Póki ten mróz nie ustanie, Będzie ci lepiej. Ja nie mając co dać bardzo ubolewam, Ale go ucieszę tylko mu zaśpiewam: Lu lu, la la, lu lu, li li, Będzie tu lepiej po chwili, Jak inni przyjdą. Zaśpiewałem Panu, a tem się utulił, I pod pierzyneczkę główkę swoją wtulił: Mrugnął na mnie oczętami, Poklaskał se rączętami, By znać był kontent. Bardzo to rozkoszne musi być dzieciątko, Wół mu z osłem służą tak wierne bydlątko: Parą go swą zagrzewają, Zawsze na niego chuchają, By zimna nie czuł. Patrząc na twą biedę, więc bardzo nam cię żal, Złożymy się wszyscy a zrobimy ci bal: Zgotujemy baraniny, Upieczemy cielęciny, Wiwat krzykniemy. Daliśmy ci Panie cośmy sami mieli, Jak też ty będziesz miał, my nie będziem mieli, Przyjdziem do ciebie z torbami, Opatrzysz wszystkich chlebami, Co twoja łaska. Tekst lub tłumaczenie polskie jest własnością publiczną (public domain), ponieważ prawa autorskie do niego wygasły (expired copyright).